اولین همایش خودجوش دانشجویی حامیان دکتر محمود احمدی‌نژاد چهارشنبه 26 فروردین ماه برگزار می‌شود.

به گزاش فارس، این همایش ساعت 16:30 چهارشنبه 26 فروردین با حضور دانشجویان حامی محمود احمدی‌نژاد در انتخابات ریاست‌جمهوری آتی، در سالن سید‌الشهدا (ع) واقع در میدان هفت تیر ابتدای خیابان مفتح برگزار خواهد شد.

در صورت تمایل به وبلاگ زیر نیز سری بزنید.

در مدتی که میرحسین موسوی برای احیای مرده اصلاح‌طلبی قد علم کرده، بسیاری از جوانان – دانشجویان - از سراسر کشور تماس می‌گیرند و می‌پرسند: موسوی کیست؟ سوابق او چیست؟ تاکنون کجا بوده است؟

به این پرسش‌ها چگونه می‌توان پاسخ داد که موسوی ناشناخته‌ای است برای 25‌ساله‌ها، و فراموش‌شده‌ای است برای سنین بالاتر!؟

بر آن شدم تا بنویسم موسوی کیست؟ و تاکنون کجا بوده است؟

- موسوی عضوی از حزب انحلال‌یافته جمهوری اسلامی است، که نزدیک به 8‌سال نخست‌وزیر ایران بوده است. امروز آشکارا اعتراف می‌کنم که حتی مَنِ فعال سیاسی بسیار دچار اشتباه بوده‌ام که وی را «توانمند و دارای برنامه اقتصادی یا سیاسی» می‌دیده‌ام. چرا؟ زیرا در حاکمیت امام، شخص امام برنامه‌سازی، تصمیم‌گیری و اداره جامعه و رهبری می‌کردند و مجریان را هر چند ناتوان یاری می‌نمودند و به ایستادگی و عدم فرار از مسؤولیت تشویق می‌کردند یا نهیب‌زده و اخطار می‌دادند.

- موسوی همان‌گونه که یکی از اصلاح‌طلبان گفته است، به درستی «پدر اصلاح‌طلبی برانداز» است. «تحکیم وحدت» یا همان «دسته وحشت‌آفرین و فاسدالعقیده» در حمایت او جان گرفت و پای‌گیر شد، و با امداد مالی و معنوی اعضای دولت وی، علیه ولایت‌فقیه، در سال‌های رهبری امام ترکتازی کرد. اشاره می‌کنم به تعدادی از موتورهای وارداتی که مشهور بود به این گروه وحشت‌زا اهدا شد تا با فروش آن هزینه ستیزه‌گری با اسلام‌ناب را فراهم آوردند.

- موسوی کسی است که در یک چالش درونی، توان ایستادگی نداشت یا لجاجت داشت یا... و به دلیل آن در بحران جنگ در سال 67 با «استعفای ناگهانی» موجب خشم امام گردید و امام در پاسخ، وی را هشدار دادند: «حق این بود که اگر  تصمیم بدین کار داشتید، لااقل من یا مسؤولین رده بالای نظام را در جریان می‌گذاشتید. در زمانی که مردم حزب‌الله برای یاری اسلام، فرزندان خود را به قربانگاه می‌برند، چه وقت گله و استعفا است. شما در سنگر نخست‌وزیری، در چهارچوب اسلام و قانون اساسی، به خدمت خود ادامه دهید.»

و در پایان یاداور شدند: «همه باید به خدا پناه بریم، و در مواقع عصبانیت دست به کارهایی نزنیم که دشمنان اسلام از آن سوء استفاده کنند. مردم ما از این‌گونه مسایل در طول انقلاب زیاد دیده‌اند. این حرکات هیچ تأثیری در خطوط اصیل و اساسی انقلاب اسلامی ایران نخواهند داشت.»

علت استعفای ناگهانی و بدون اطلاع امام و رئیس‌جمهور چه بود؟ کدام مسایل حاد و حادتر از جنگ، و کدام مصلحت بالاتر از نگهداشت اساس نظام اسلامی، موجب آن شده بود، به خود موسوی باز می‌گردد. اما این استعفا نشان داد:

اولاً میزان ولایت‌پذیری موسوی چقدر است؟و ثانیاً او توان مقابله با مشکلاتی که بار مسؤولیت اصلی آن را هم امام بر دوش داشت، ندارد! این حداقل برداشت خوش‌بینانه است.

- موسوی در 16‌سال «مشاور رئیس‌جمهور» بوده است. هم مشاور هاشمی رفسنجانی و هم مشاور محمد خاتمی! او در تباهی اقتصادی، سیاسی و فرهنگی توسعه، دارای مسؤولیت بوده، و اوج براندازی اسلام و نظام را توسط محمد خاتمی و دولتش از نزدیک شاهد و ناظر بوده است. اما هرگز به اندازه یک «ایرانی ساده و کم‌سواد» به آن اعتراض نداشته و از این امواج بنیان‌فکن خم به ابرو نیاورده است. تورم %49 زمان هاشمی او را غمگین نکرده، و شبه‌کودتای آمریکایی 18 تیر 78 ایرانیت و نه حتی اسلامیت او را حساس ننموده است. بدتر آنکه وی در «تقدیرنامه خود به محمد خاتمی»، دوران سیاه 8سال حاکمیت این فرد را برای خود «افتخارآمیز» می‌خواند. مگر نه آنکه موسوی امروز با هجمه به روحانیت که آن را «روحانیت دولتی» می‌نامد، به میدان آمده است؟

- موسوی در 16‌سال گذشته سر راحت بر زمین گذارده و از همه برکات دولت‌های هاشمی و خاتمی برای کشور و ملت و نظام اسلامی، احساس آسودگی خیال کرده است. او نه «قتل‌های زنجیره‌ای و پیامدهایش» را دید و شنید، و نه «هتاکی به ائمه اطهار - ع -  و امام خمینی و جنگ و غیره» را! وی نه از ساختارشکنی خانواده هاشمی خشمگین شد و نه اعتراض چندباره حزب‌الله در نمازجمعه به گوشش رسید!

موسوی قبیله‌گرایی، رانت‌خواری، رشوه‌گیری در معاملات دولتی، و بسیاری از مفاسد مافیایی را هنوز هم نمی‌بیند و نمی‌شنود. چرا؟ اما علیه دولت پاک احمدی‌نژاد خشمگین شده و احساس مسؤولیت می‌کند؟!

- موسوی 8سال افتخارآمیز دولت خاتمی را در «تعطیلی ذلت‌بار و ضد ملی هسته‌ای» می‌داند، زیرا او با یک «دروغ بزرگ» در نامه‌ای به «خاتمی» از «پیشرفت هسته‌ای دوران خاتمی»! سخن به میان می‌آورد. موسوی مسأله «جاسوسی هسته‌ای» را می‌پذیرد، زیرا توسط مدیران لایق و با تجربه 16‌ساله انجام گرفته است.

- موسوی بنگاه اقتصادی سیاسی دانشگاه آزاد را با کمرشکنی برای میلیون‌ها خانواده ایرانی، ارج می‌نهد زیرا «هیچ همدردی با این طیف عظیم از ملت ایران» ندارد. موسوی خاطرات بسیار خوشی از 16‌سال دارد، زیرا نه در «رقابت با هاشمی» به میدان آمد، و نه در خرداد 76 هوس ریاست‌جمهوری کرد، و نه در سال 80، و نه حتی در انتخابات نهم!

موسوی آسوده‌خیال بود که همواره «هاشمی سکان‌دار دولت‌هاست» و «برنامه توسعه آمریکایی» و «اصلاح‌طلبی برانداز» قدم به قدم پیش می‌رود. ناله اقتصادی و سیاسی ملت به گوشش نرسید، و خروش رهبری در «تهاجم» و سپس «شبیخون فرهنگی» کمترین حساسیتی برایش ایجاد نکرد. روزگار سیاهی که اصلاح‌طلبان با پشتیبانی هاشمی برای «دین و دنیای این ملت» پیش آوردند، موسوی را نه به عنوان یک مسلمان و نه در زمره یک ایرانی، نگران نکرد.

- موسوی امروز از اسلام‌ناب سخن می‌راند. اسلام نابی که در آن «عدالت به مسلخ رفت»، «دین به جنگ گرفته شد»، «مردم پایمال شدند». «امام مورد هتاکی قرار گرفت»، «مذهب‌سوزی به اوج رسید»، و «جنگ و بسیج آماج لگدهای بیگانه‌پرستان قرار داده شد» و اصلاح‌طلبی این مولود شوم توسعه و سازندگی این راهکارها را با ریاست محمد خاتمی دنبال کرد، مورد توجه موسوی است! آیا این اسلام، اسلام ناب امام خمینی است یا در «جنگ بی‌امان با آن است».

- راستی موسوی به سفر خاتمی به آمریکا هم افتخار می‌کند؟ تایید اسرائیل توسط او، تایید هولوکاست توسط او، سجده در پیشگاه انگلیس برای گرفتن «شال قرمز» از سوی او، و به طور کلی تلاش آمریکا برای بازگشت خاتمی و اصلاح‌طلبان را چگونه دیده و شنیده، و یا اصلاً دیده یا شنیده است؟ سفرهای قبیله‌ای هاشمی با بیت‌المال از نظر او چگونه است؟

- موسوی در تمام این دوران «آسوده بی‌خیال»، «مرفه و عافیت‌جوی» در کنج «فرهنگستان هنر» آرمید، و حتی ذره‌ای از هنرش را به عنوان یک مسلمان یا یک ایرانی به جامعه عرضه نکرد.

دیروز به دانشجویی گفتم: وقتی «تابلوی ذوالجناح» و «ضامن آهوی» استاد فرشچیان شیعه را به وجد می‌آورد، موسوی گاه‌به‌گاه «گالری نقاشی‌های غربی خود را می‌گشاید» تا ایرانی را در مسیر سر سپردگی هر چه بیشتر غرب راهنما شود.

همین دیروز یک نفر از نزدیکان و همراهان موسوی برایم پیغام داد که برای مردم بنویسم: من شاهدم 20 سال است موسوی در نمازجمعه شرکت نکرده است. صحت و سقم مسأله با گوینده است. اما مردم هم هیچ اثری از حضور او در نماز ندیده‌اند. چرا؟ آیا «هاشمی» به عنوان امام‌جمعه که مورد تأیید و تحسین او است، وی را ترغیب به حضور در جمع مسلمانان در طول 20 سال نکرده است؟

- موسوی امروز با شعارهای احمدی‌نژاد به میدان آمده است! چه بدعاقبت و چه غیرصادقانه! او از پابرهنگان سخن می‌گوید، کسانی که 20 سال وی را ندیده‌اند و از او نشانی ندارند. از عدالت حرف می‌زند، عدالتی که هاشمی آن را زیر چرخ‌های توسعه کشت، و خاتمی با آزادیش مرده آن را سوزاند و خاکسترش را به باد داد. و این همه «دوران پر افتخاری» است که موسوی «در نامه‌اش به خاتمی» از آن سخن یاد می‌کند.

- موسوی ساده‌زیست است!؟ کدام ساده‌زیستی؟چه کسی با او همراه بوده است! من مدتی در خانه‌ای زندگی کردم که 20‌سال پیش خانه موسوی بوده است. چرا او از آن خانه نقل مکان کرد؟ اگر موسوی «در کاخ‌نشین یا شاه‌نشین جماران» سکنی ندارد، معنایش ساده‌زیستی است؟ روزی با ماشین، مسافتی را از پشت یک دیوار در منطقه پاستور طی کردم، به من گفته شد «این مسافت دیوار خانه مسکونی موسوی» است! به عمل کار بر آید به سخن‌دانی نیست.

- امروز «موسوی» با شنیدن شعار آمریکا و اسرائیل مبنی بر این که «هرکس غیر از احمدی‌نژاد» و برای نجات «مرده اصلاح‌طلبی» خود را «سپربلا» کرده است. اما «نامه او به خاتمی» و «نامه خاتمی به او» افشاکننده باطن، غرض و مقصود وی گردید که این امداد الهی است.

- موسوی رؤسای برخی ستادهایش را تعیین کرد تا آنجا که من می‌شناسم یک نماینده فحاش و ردصلاحیت‌‌شده اصلاح‌طلب و کسی از مریدان منتظری در زمره این افرادند. حمایت «علی‌رضا بهشتی» از او، که سابقه‌ای در دفاع از بی‌فرهنگی‌های 16‌ساله – قلمی- دارد، نوعی از «خانواده‌سالاری» را توسط موسوی برملا می‌کند. کدام عدالت؟ کدام اسلام ناب؟ کدام پا برهنگان؟ و کدام ملت و نظام؟

- تا همین‌جا برای این نوشته کافی است - اما همه این مسایل بیانگر آن است که موسوی یک «رفاه‌طلب عافیت‌جوی» بوده است که از آنجا که هرگز با این ملت در طول 20 سال همراهی نداشته، نسل سوم – دانشجویان - او را  نمی‌شناسند. چه رسد به دیگران!

- اینک وی «مأمور نجات» است. «نجات راست ناراست و چپ منحرف»، «نجات هاشمی و خاتمی».  «نجات توسعه و اصلاحات» و نجات «دولت ائتلاف ملی» و «دولت وحدت ملی». اما چه بدفرجام که در بدترین امتحانات الهی وارد شد و خود را به آزمون گذارد. اما آیا موسوی آخرین مهره هاشمی است یا دیگرانی در راهند؟

منبع: http://www.ansarnews.com/news/1121/

احمدی نژاد! سخن گفتن با تو چه دشوار است زیرا تحمل روح عظیم تو بسیار دشوار است. احمدی نژاد در طی این مدت که از پیروزی های انقلابی پی در پی گذشته است (از انرژی صلح آمیز هسته ایی، ... ، تا ماهواره امید)، سودجویان و فرصت طلبان بسیاری خواسته اند از کلام تو و از نام تو برضد انقلاب اسلامیمان سوء استفاده کنند در حالیکه خدا شاهد است آنها در اعماق جانشان تورا نپذیرفته اند. اما با وجود همه این حیله ها و همه این خیانت ها و همه این تزویر ها، حتی برای لحظه ای نتوانسته اند سیمای پاک و روشن و بدور از هرگونه ریای تورا تیره گردانند و از تو اسطوره ای برای تزویرهایشان بسازنند.

احمدی نژاد! آنها می گویند تو تنهایی، شاید آنها برا انزوای خودشان بر اثر آگاهی توده های مردم نام تنهایی بر تو گذاشته اند؛ نمی دانم. ولی به هر حال می دانم که تو تنها نیستی زیرا که میلیون ها یاور و آشنا در سراسر جهان ضد استکبار، به خصوص در ایران اسلامی عزیز داری.

احمدی نژاد ای منادی عدل آشنای ما!: تو در هرجایی که آزاده ایی بر علیه زور و زر و تزویر می شود، حضور داری، در هر جبهه ای که بتوان در آن رزمندگانی را یافت که برا اعتلای عدالت و بدست آوردن آزادی می جنگند، حاضری، و در کجای جهان به اندازه ی میهن خودت این رزمندگان را می توان یافت؟؟!

تو در هر سنگری که بر علیه باطل بر پا شده است، در هر جایی که ملّت ها پرچمدار مبارزه بر علیه زورند، در هر سرزمینی که آزادی هست و خفقان نیست، استقلال هست و بندگی و بردگی نیست و در یک کلام اسلام هست و کفر و زور نیست تو نشانه و مظهر مقاومتی !!

احمدی نژاد عزیز! تو در قلب همه پاک باختگانی که شجاعانه در مقابل عظیم ترین قدرتها می ایستند و حماسه هایی به عظمت کوهها می سازند، همواره حضور خواهی داشت. و راه تو که راه اسلام است اکنون در خطی است که از جاده خونبار کاروان شهیدان از هابیل تا حسین(ع) و از حسین(ع) تا شهدای خونین کفن ایران و تا شهدای لبنان و فلسطین و... ، می گذرد، به همجا سر می زند و امیدبخش همه مردم است و آن خط همان خط سازش ناپذیر امام روح الله است.

احمدی نژاد تو همواره بر علیه تزویر در هر صورتش و هر چهره اش خروشیده ای!

منبع: http://khakm.blogfa.com/post-243.aspx

وقتی که نخست وزیر ترکیه در اجلاس داووس با لحنی تند خطاب به نخست وزیر رژیم صهیونیسیتی جنایات این رژیم را تقبیح و در اعتراض جلسه را ترک می کند و این موضوع به بمب خبری رسانه های دنیا تبدیل می شود، برای ما بیش از تمام دنیا آشکار شدن نشانه های صدور انقلاب اسلامی ملموس است.

افشای "بربریت و توحش" رژیم صهیونیستی در چنین نشستی و حمایت های جهانی از آن در حالی صورت می گیرد که به غیر از ایران، بیشتر کشورهای اسلامی و عربی مسیر سازش با این رژیم را در پیش گرفته بودند اما این اقدام در ادامه کنفراس سران عرب در دوحه قطر با حضور احمدی نژاد، که در نوع خود کم سابقه و بی نظیر بود و قطعنامه بی پرده ای علیه اسرائیل صادر کرد، پژواک صدایی است که خمینی کبیر سر داده و اینک رئیس جمهور ایران این پرچم را که قریب به 16 سال به مرور پایین و پایین تر آمده و حتی خوابیده بود برفراشته است.

صدور انقلاب از شیوه هایی مد نظر بنیانگذار انقلاب برای برخورد با نظام حاکم بر عرصه بین الملل بود. ایشان با اشاره به این واقعیت که صدور انقلاب به مفهوم صدور ارزش ها، آرمانها و تجربیات انقلاب اسلامی همچون استقلال، نیل به خصلت های انسانی و خودکفایی، حمایت از مستضعفن و رنجدیدگان و محرومان، ایجاد عدالت اجتماعی، نفی اشرافیگری، تبعیض و نژاد پرستی عنوان کرده و ضرورت صدور انقلاب را ناشی از اسلامی بودن آن دانسته و بر آن تاکید داشتند.

مروری بر سیر مواجهه دولت های پس از انقلاب با اصل صدور انقلاب که مورد توجه حضرت امام (ره) بود نشان می دهد پس از دولت موقت که با مواضع صریح بازرگان و یزدی این موضوع را از اساس نفی کرده و با آن حمله می کردند، دولت های سازندگی و اصلاحات نیز گرچه در حرف به نفی آن نپرداخته اما رویکردی در سیاست خارجی اتخاذ کرده بودند که در عمل به وقفه در تحقق این اصل منتهی می شد. دولت سازندگی در عین پذیرش نظم حاکم بر نظام بین الملل، اصل صدور انقلاب که یکی از اصول سیاست خارجی جمهوری اسلامی بود و در زمان جنگ تحمیلی ایران را در مقابل طیف وسیعی از کشورهای غربی و شرقی قرار داده بود را به سمت فراهم آوردن بستری نظری مبتنی بر اولویت دیدگاه "اسلام در یک کشور" به جای صدور انقلاب هدایت کرد؛ در واقع بر اساس این ذهنیت حفظ ام القری بر منافع جهان اسلام مقدم بود.

اما در دولت اصلاحات پا از این هم فراتر گذاشته شد و نه تنها ایده صدور انقلاب نادیده گرفته شد، بلکه تلاش شد با نفی حمایت معنوی جمهوری اسلامی از نهضت های آزادی بخش و گروههای مبارز اسلامی در دیگر کشورها از عمق استراتژیک ایران در کشورهای منطقه کاسته شود. در پیش گرفتن سیر سازش با اقتدارگرایان در نظام سلطه در قبال منافع ملت ایران که در موضوع هسته ای با امتیاز دادن های یکسویه و همچنین همکاری با آمریکا در افغانستان و عراق بدون آنکه در قبال آن منافعی حاصل شود، از جمله رویکردهای این دولت بود که انحراف آشکار از خط امام در سیاست خارجی بود و اقداماتی همچون نامه 2003 که بعد از پایان این دولت افشا شد نمونه ای بارز از این انحراف است.

در این نامه که توسط صادق خرازی، سفیر وقت ایران در پاریس تقریر شده بود، تعهدات و امتیازات بزرگی به امریکا می داد و در عین حال دولت آمادگی خود را برای ذبح حزب الله لبنان، حماس و جهاد اسلامی فلسطین و همچنین تعلیق غنی سازی در قبال تضمین امنیتی امریکا به ایران اعلام کرده بود. صادق خرازی،در توجیه نگارش این نامه گفته بود: ما برای اعتماد سازی اقدام به نگارش این نامه کردیم. در سال 2003 دیوار بی اعتمادی بلندی میان ایران و آمریکا وجود داشت و هر لحظه ممکن بود آمریکا به ما حمله کند(!)، به همین خاطر به پیشنهاد من دولت هشتم نامه ای به آمریکا نوشت و همراهی اش با برخی سیاست های خاورمیانه ای آمریکا مثل سازش در فلسطین و لزوم تبدیل حزب الله لبنان به یک حزب سیاسی و شفاف سازی فعالیت های هسته ای ایران را اعلام کرد.

نادیده گرفتن نقش ام القری طی 16 سال دولت های سازندگی و اصلاحات در استکبار ستیزی و مبارزه با جهان سلطه و برخورد با این مفاهیم از سوی دولتها به عنوان مفاهیم منسوخ شده، در شرایطی که از دیدگاه امام (ره) ام القری باید الگوی عملی موفقی ارائه نموده تا سایر کشورهای اسلامی به آن اقتدا کنند، موجب شد تا به تبع ایران سایر کشورهای اسلامی نیز سکوتی در مقابل جنایات سلطه گران نظام بین الملل اتخاذ کنند و شاهد بودیم که علاوه بر سازش بسیاری از کشورهای با رژیم صهیونیستی و سکوت در برابر جنایات آنها، فضا برای سلطه گران چنان فراهم شد که پا را فراتر گذاشته و به افغانستان و عراق در جوار ما لشگرکسی کردند.

اما آنچه دولت نهم چه در عرصه سیاست داخلی و چه سیاست خارجی در پیش گرفت احیای گفتمان انقلاب اسلامی و امام (ره) بود که گرچه مسیر توسعه پیش گرفته شده در داخل برای تبدیل به الگوی جهانی در هیاهوی مخالفان و با سیاه نمایی ها ممکن است چندان به چشم نیاید اما در عرصه سیاست خارجی بازتاب استکبارستیزی جمهوری اسلامی ایران در رفتار سران کشورهای مختلف و حتی مردم دنیا مشهود است. وقتی که احمدی نژاد سخن از محو اسرائیل به میان آورد، بسیاری در داخل و خارج با آن به مخالفت پرداختند اما امروز محو اسرائیل نه تنها مطالبه افکار عمومی دنیا بلکه رواج یافته در ادبیات سیاسی دولتمردان چه در متحدان ایران در آمریکای لاتین و چه همسایگان و بسیاری کشورهای منطقه است.

احمدی نژاد تریبون سازمان ملل را نیز هر ساله محلی برای عرضه آرمانها و دیدگاههای اصیل انقلاب اسلامی می یابد و از این تریبون رسالت صدور انقلاب را البته بدون "زور" چنانچه مد نظر حضرت امام بود دنبال می کند. او بی پروا از صداهای جهانی، صدای خود را از این تریبون به گوش جهان رسانده و یک به یک راهبردهای سیاست خارجی خود را از جمله نفی نظام سلطه و تحول بنیادین در نظام بین الملل، زیر سوال بردن افسانه هولوکاست به عنوان زیر بنای سلطه صهیونسیم بر جهان غرب، محو رژیم صهیونیستی و... را برای سران کشورهای دنیا تشریح می کند.

نتیجه چنین بی پروایی در برابر سلطه گران و بازیگردانان نظم حاکم بر جهان این است که تابوی ایستادن در مقابل آنها شکسته شده و بسیاری سران کشورهای دنیا نیز چنین گفتمانی را خواسته یا ناخواسته وارد ادبیات دیپلماتیک خود می کنند و به این دلیل می بینیم که اکنون ایستادگی در مقابل سلطه گران نه تنها یک خواست مردمی از سوی افکار عمومی تمامی کشورهاست، بلکه سران کشورها نیز تلاش می کنند خود را از قید تعهد به غرب برهانند و آن کاری را انجام دهند که اردوغان در داووس انجام داد. به نظر می رسد این آغاز راه است، یعنی پس از تابو شکنی در کنفراس دوحه در جریان مقاومت 22 روزه مردم غزه در جنگ اخیر، حرکت اردوغان دومین گام است و با احیای گفتمان انقلاب از سوی دولت نهم روز به روز انتظار نشانه هایی بیشتر از صدور انقلاب را باید داشت.

منبع: رجا نیوز

خاتمی دفتر ریاست جمهوری  خود را به سعدآباد انتقال داه بود. سعد آباد شمال شهر بود. جنوب شهر ترافیک داشت. بسیاری دوستان خاتمی ساکن شمال شهر بودند. شمال شهر کسی یقه رییس جمهور را نمی‌گیرد که من مشکل مالی دارم، من مشکل شهریه دانشگاه آزاد دارم، من مشکل نان شب دارم.

دوم خردادیها مهمترین مشکلات مردم را بر اساس نظر سنجی که بین خودشان انجام داده بودند، روزنامه، ماهواره و رابطه با آمریکا می‌دانستند. فقرا و محرومین دوران سازندگی جمع شده و به دولت توسعه سیاسی تحویل داده شدند. از توزیع فقر به گفته خاتمی خبری نبود ولی از توزیع عدل و عدالت نیز خبری نبود.

طرح اشتغال زدایی دادند و با پرداخت ۳میلیون تومان غیرتورم زا!!! به بیکاران عزیز آنها را از گردونه افراد نیازمند خارج کردند. شرط گذاشتند: هرکس وام در یافت کرد دیگر حق ندارد به کار دیگر مشغول شود و کارت بیکاری وی نیز باطل است.

خاتمی با سینما کاری نداشت. سینمای مهاجرانی هرچه خواست گفت و ساخت.

آن زمان احمدی نژاد شهردار بود و یوزارسیو کودکی بیش نبود. یوزارسیو در کنعان بود و مورد حسد برادران خود. مشخص بود آینده درخشانی دارد. شهردار تهران جور ندانم‌کاری و کم‌کاری دولتمردان را می‌کشید: وام ازدواج می‌داد؛ به مردم محلات سرکشی می‌کرد. البته نه با هلی کوپتر یا ۱۸ دستگاه ولوو.

نشانه های آینده درخشان در یوزارسیو پدیدار گشت. برادران به وی حسد کردند و قصد نابودی وی را داشتند. احمدی نژاد زمزمه‌هایی برخاست که قصد کاندیداتوری دارد. اسیدپاشان و سلاح‌به‌دستان اول انقلاب این بار تغییر چهره دادند و خیرخواه مردم شدند. خاتمی ۱۲ روز در آفریقا بود و آخر عمر ریاست جمهوریش یادش آمد که ایکاش به ونزوئلا سر می‌زد. کاهنان معبد به جان شهردار انقلابی افتادند. شهردار توانست شیخ، فرمانده و سرمایه‌دار را شکست دهد و به پاستور برسد.

احمدی نژاد دیگر چشمانش از تماشای بازیهای لیگ برتر انگلستان و اسپانیا خمارآلود و پف‌کرده نبود.

احمدی نژاد به میان مردم بازگشت؛ به مرکز تهران.

اطرافیان تخم کینه پاشیدند و گفتند: این جوان بی تجربه از مدیریت چه می‌داند؟ این جوان بی اصل و نسب کجا و جایگاه ریاست جمهوری کجا؟

یوسف را از چاه کشیدند و به دربار مصر بردند. یوسف پله های ترقی را بدون رابطه‌بازی و رانت‌خواری طی کرد و به امین دربار تبدیل شد. ویژه‌خواری‌ها را قطع کرد. امکانات غیر قانونی و امتیازات اشرافی را لغو کرد. اصالت را به خدمتگزاری و مردمی بودن داد نه به ثروت وکاخ نشینی. یوسف حزب نداشت و اهل حزب‌بازی نبود.

یوسف طرح هایی برای اداره کشور می‌داد وکاهنان معبد و واماندگان از خوان نعمت بی شمار به وی ایراد می‌گرفتند که کار شما کارشناسی نیست؟ چرا یوسف با ما مشورت نمی‌کند؟ کارهای احمدی نژاد کارشناسی نیست؟ چرا احمدی نژاد با نخبه‌ها مشورت نمی‌کند؟ چرا احمدی‌نژاد پُستی فراخور حال ما به ما نمی‌دهد؟ کاهان معبد به ذخیره گندم بدون کار کارشناسی پرداختند و حاصلش را دیدیم که چگونه دسترنج مردم را به باد دادند. در زمان خاتمی نیز شاهد بودیم که ۵/۲ میلیون تن گندم مورد استفاده دام وارد چرخه گندم مورد نیاز انسانها وارد شد. نمی‌دانم چه بر سراین گندمها آمد؟ گندمهای مصر را که به نیل ریختند ولی وجدانهای بیدار مصر به رسوایی کاهنان پرداختند. شاید اینجا نیز گندمها را در زاینده رود یا خلیج فارس ریخته باشند ولی رسانه های بی‌در کماکان دنبال گروه فشار می‌گشتند.

یوسف تشریفات را حذف کرد. یوسف مردم را محرم دانست و حالا شاهدیم که برخی سیاستمداران بیگانه را محرمتر از مردم می‌دانند. یوسف خاری در چشم اشراف بود و خدا می‌داند اگر آن زمان فناوری اس ام اس وجود داشت چه برسر یوزارسیو می‌آوردند.

احمدی نژاد تاریخی را تکرار می‌کند که بازیگرانش تقریبا در یک سطح و نقش هستند. خاتمی و دوستانش با معرفی میرحسین موسوی در صدد مقابله با احمدی نزاد هستند. گفتمان اصلاح طلبی به بن‌بست رسیده و باید با مردی از جنس احمدی نژاد با وی مقابله کرد. احمدی نژاد دیگر یک فرد نیست یک گفتمان است. اینک قسمتهای بعدی شاهد شکست طرحهای غیر کارشناسی اشراف و مسئولان غیر مردمی در مقابل طرحهای کارشناسی یوزارسیو هستیم.

اشکال از گیرنده است. لطفا به فرستنده خود دست نزیند. لطفا از فیلم یوزارسیو اشکال نگیرید. اشکال از تکرار تاریخ است. اشکال از شکست گفتمان های بی پایه است. حالا که حریف احمدی نژاد نشدید دیگر چرا دست ازسر پیامبر خدا برنمی‌دارید؟ اما ببخشید یادم رفت که شما معتقدید: هیچ کس مقدس نیست. یادم رفت که روشنفکران ما از قرآن نیز اشکال می‌گیرند، از خدا نیز اشکال گرفته‌اند که کار خدا کارشناسی نیست؛ زیرا با ما مشورت نکرده است. اگر شما جای خدا بودید شاید هیچگاه یوزارسیو را نمی‌آفریدید و اگر می‌آفریدید، نمی‌گذاشتید مردمی باشد.

انتخابات دهم ریاست جمهوری نزدیک است. احمدی‌نژاد فارغ‌البال به سفرهای استانی می‌رود؛ به انبار غلات سر می‌زند و از طرفی دیگر مانعی بر سر راه انبار پول برخی آقایان است.

مافیای اقتصادی-سیاسی کنترل بازار را به هم می‌زند، مردم بمیرند، مهم نیست؛ مهم این است که دعا کنید احمدی نژاد بمیرد.

خاتمی هنوز در تعریف اصلاحات مانده و از طرفی دم از اداره کشور می‌زند. خاتمی خود را بالاتر ازمردم می‌داند و به فرموده امام خدمتگزاری مردم را افتخار نمی‌داند؛ بلکه کاندیداشدن خود را فیض اجباری برای مردم می داند و ملتماسنه از مردم می خواهد برای آمدنش دعا کنند.

یوزارسیو پا روی هوای نفسش گذاشت و به مقامات عالی رسید. احمدی‌نژاد ساده زیستی را نتخاب کرد و دیگران کاخ‌نشینی را افتخار نظام می‌دانستند.

احمدی نژاد باید جواب فقرای تولیدی ۲ دولت سازندگی و توسعه سیاسی را بدهد. باید با سیستم یوزارسیو با وی مقابله کرد. این سخن در قسمت اخیر از زبان کاهن معبد شنیدیم. اینک با کاندیداتوری مردی با نشانه‌های احمدی نژاد در پی بازگشت به صندلی قدرتی هستند که روزی برای خروج از آن مانور داده و مسابقه می‌گذاشتند.

احمدی نژاد نه پیامبر است و نه معصوم. اما الگوی مردمداری خود را از پیامبران الهی و ائمه می‌گیرد.

قانون قورباغه!

منبع: روزنوشت های یک دانشجو